Een week na het relaxweekendje in Afobakka hadden we écht wat nood aan ontspanning. Als een atypische toerist zorgden we voor een primeur: nog nooit eerder ‘overbridgden’ vijf bakra’s (welkom in ons clubje, Soetkin!) zo gemakkelijk de drempel van een laat-avond-taxiritje richting relaxresort. Daar aangekomen voorzag ons laat-avond-gidsje ons van een laat-avond-rondleidinkje. Toen het retorische talent van onze wegwijzer toch niet zo groot bleek te zijn, besloot hij het over een andere boeg te gooien. De nachtegaal in hem werd wakker. Toen ook zijn zangtalent niet zo groot bleek te zijn, lonkte onze hangmat steeds meer en meer. Hoe meer er bij hem vanalles wakker werd, hoe moeder wij alleen maar werden. Om 21u hadden we het écht wel gehad met Faryl. Of om het op z’n Sarahs te zeggen: “We waren echt klaar met hem!” (ook jij welkom in ons clubje, Sarah!).
6.15u. “Riet, ’t is écht zot!
Niet de nachtegaal, maar vroege vogel Judith gaf het fluitsignaal voor een acht meter lange dauwtocht, ‘ter plaatse rust’, ‘gééééf àcht’ op het Surinaamse strand. Geen spek met eieren, maar wel een adembenemende zonsopgang. Die zonsopgang werd op haar beurt al snel onze ondergang. Onze hangmat(t)en zagen er plots weer héél aantrekkelijk uit…
8.15u. “Hebben jullie ook zo’n honger?”
Opstaan poging twee bleek een groter succes te zijn. De bokes met choco werden met veel gesmak (de vrienden van Riet weten over wie we het hebben :-))en gesmaak verorberd. Om ons energiepeil wat op te krikken, aten we elk nog een sandwichke extra. We moesten die dag tenslotte toch nog wel zeker 3 uur zonnen.
Toen de lucht in Overbridge klaar was voor wat gedrup, zetten de vijf bakra’s het op wat gehuppeldepup, deze keer richting ons vertrouwde danceresort : Dansclub Danszon. Daar deed Iché ons ons extra sandwichke toch nog verbranden met wat salsagedans. Een zéér vermoeiende afsluiter van een afmattende tweedaagse! :-)
woensdag 22 december 2010
maandag 6 december 2010
Afobaka, hakuna matata!
Hey fa! (maak cirkelbeweging met je hand)
Vandaag willen we jullie iets vertellen over (over)leven in het boze beestenbos.
Vorig weekend ontsnapten we aan de drukte van de stad en hielden we ons veilig huisje even voor bekeken. Kruimeltjes strooiden we niet. Met onze persoonlijke tarzan, David genaamd, trokken we een weekendje into the wild.
Meer dan een hangmat, een bus deet, een vers onderbroek en een tandenborstel... én een bikini... én een handdoek... én vier op een rij... én een barbecuesetje... én een gasvuur... én stoeltjes... én een frigobox hadden we écht niet nodig. (We zijn dan ook échte avonturiers.)
Omdat het toch wel 200 meter stappen was naar het dichtstbijzijnde kreekje (=beekje) imponeerde Tarzan ons met zijn 4x4. Met de haren in de wind waanden we ons echte Janes. Eenmaal aangekomen aan de kreek, lieten we ons onderdompelen in het heerlijk verfrissende blaka watra (= zwarte water). Gelukkig ditmaal geen stinkende beesten in het water, maar wel een heel schattig dier, Zea (= het dochtertje van David en Cherry) genaamd.
Na onze plons flakkerde onze Tarzan zijn scoutsinstinct weer op. Hij gaf ons een lesje 'Beginselen in de vliegende, kruipende en dragende twee- en zesvoeters'.
Onder het motto 'eerst zien en dan geloven' werd de theorie al snel omgezet in praktijk. Terwijl er een koppel gieren boven ons hoofd cirkelden, toonde Tarzan ons de gigantische woonplaatsen van de Surinaamse bij, mier, termiet en mierenleeuw. Pas toen de duisternis viel, zagen we wie de échte werkers waren: op de zelf aangelegde en mijlenlange autostrade vervoerden de draagmieren alles wat hun lijfjes konden dragen. Onder hen ook enkelen van het macho- en bodybuilderstype, wat te zien was aan hun maatje en blaadje meer.
Geen barbecue zonder vuur en geen vuur zonder Tarzan. Deze laatste wist maar al te goed welk vlees hij in de kuip had. Daar mochten wij gelukkig ook van proeven. Het was kalkoen-, rund- en kiplekker! Mmmm van een mmmeesterlijke mmmarinade!
En gaat stil de avond komen,
drinken, praten wij bij 't vuur.
Tot wij in onze hangmat gaan dromen
in het late, late uur!
(Want vrolijke vrienden, dat zijn wij)
PS 1: Nelleke wou per se vertellen dat we ook nog enkele aapjes en een kolibrie gezien hebben. Bij deze is dat dan ook gebeurd. :-)
PS 2: Net zoals Alida en Peter Paulus Post sluiten we dit berichtje graag af met een vleugje Surinaamse kindermuziek: Bigi Kaiman! http://www.youtube.com/watch?v=J1GcDZdJ-Q0
Vandaag willen we jullie iets vertellen over (over)leven in het boze beestenbos.
Vorig weekend ontsnapten we aan de drukte van de stad en hielden we ons veilig huisje even voor bekeken. Kruimeltjes strooiden we niet. Met onze persoonlijke tarzan, David genaamd, trokken we een weekendje into the wild.
Meer dan een hangmat, een bus deet, een vers onderbroek en een tandenborstel... én een bikini... én een handdoek... én vier op een rij... én een barbecuesetje... én een gasvuur... én stoeltjes... én een frigobox hadden we écht niet nodig. (We zijn dan ook échte avonturiers.)
Omdat het toch wel 200 meter stappen was naar het dichtstbijzijnde kreekje (=beekje) imponeerde Tarzan ons met zijn 4x4. Met de haren in de wind waanden we ons echte Janes. Eenmaal aangekomen aan de kreek, lieten we ons onderdompelen in het heerlijk verfrissende blaka watra (= zwarte water). Gelukkig ditmaal geen stinkende beesten in het water, maar wel een heel schattig dier, Zea (= het dochtertje van David en Cherry) genaamd.
Na onze plons flakkerde onze Tarzan zijn scoutsinstinct weer op. Hij gaf ons een lesje 'Beginselen in de vliegende, kruipende en dragende twee- en zesvoeters'.
Onder het motto 'eerst zien en dan geloven' werd de theorie al snel omgezet in praktijk. Terwijl er een koppel gieren boven ons hoofd cirkelden, toonde Tarzan ons de gigantische woonplaatsen van de Surinaamse bij, mier, termiet en mierenleeuw. Pas toen de duisternis viel, zagen we wie de échte werkers waren: op de zelf aangelegde en mijlenlange autostrade vervoerden de draagmieren alles wat hun lijfjes konden dragen. Onder hen ook enkelen van het macho- en bodybuilderstype, wat te zien was aan hun maatje en blaadje meer.
Geen barbecue zonder vuur en geen vuur zonder Tarzan. Deze laatste wist maar al te goed welk vlees hij in de kuip had. Daar mochten wij gelukkig ook van proeven. Het was kalkoen-, rund- en kiplekker! Mmmm van een mmmeesterlijke mmmarinade!
En gaat stil de avond komen,
drinken, praten wij bij 't vuur.
Tot wij in onze hangmat gaan dromen
in het late, late uur!
(Want vrolijke vrienden, dat zijn wij)
PS 1: Nelleke wou per se vertellen dat we ook nog enkele aapjes en een kolibrie gezien hebben. Bij deze is dat dan ook gebeurd. :-)
PS 2: Net zoals Alida en Peter Paulus Post sluiten we dit berichtje graag af met een vleugje Surinaamse kindermuziek: Bigi Kaiman! http://www.youtube.com/watch?v=J1GcDZdJ-Q0
De indringer.
Ooit al gehoord van een tunga penetrans? Dit uniek penetrerend wijfje staat ook wel bekend als 'mevrouw de zandvlo'. Het mormeltje zat vorige week samen met haar miljoen miljard (of waren het er 'maar' honderden?) eitjes in Marjolijns voet! Zonder verdoving en met een geleidelijke wegtrekking van haar reeds verzameld Surinaams pigment, ging Marjolijn moedig onder de naald. Het was Nelleke die de abortus uitvoerde en de kans op een parasitair nageslacht op nul bracht.
Het vervolg van dit bericht is niet geschikt voor gevoelige lezers. U weze gewaarschuwd.
Wat begon als een onschuldige acupunctuurbehandeling eindigde in een krater om aw tegen te zeggen. Nadat de nieuwe woonst van mevrouw Vlo gekeurd was, leek het ons hoog tijd om haar en haar gigakroost op straat te zetten. Gezien haar weigerachtige houding, moesten de zware (en vooral scherpe) middelen ingezet worden. Meneer Naald verscheen ten tonele en nam op staande teen haar hele inboedel in beslag. Opgeruimd staat netjes!
Wie meer wil weten over zand, vlooien of de gevolgen ervan, check:
http://www.huidziekten.nl/zakboek/dermatosen/ttxt/Tungiasis.htm
Het vervolg van dit bericht is niet geschikt voor gevoelige lezers. U weze gewaarschuwd.
Wat begon als een onschuldige acupunctuurbehandeling eindigde in een krater om aw tegen te zeggen. Nadat de nieuwe woonst van mevrouw Vlo gekeurd was, leek het ons hoog tijd om haar en haar gigakroost op straat te zetten. Gezien haar weigerachtige houding, moesten de zware (en vooral scherpe) middelen ingezet worden. Meneer Naald verscheen ten tonele en nam op staande teen haar hele inboedel in beslag. Opgeruimd staat netjes!
Wie meer wil weten over zand, vlooien of de gevolgen ervan, check:
http://www.huidziekten.nl/zakboek/dermatosen/ttxt/Tungiasis.htm
Abonneren op:
Posts (Atom)