Een week na het relaxweekendje in Afobakka hadden we écht wat nood aan ontspanning. Als een atypische toerist zorgden we voor een primeur: nog nooit eerder ‘overbridgden’ vijf bakra’s (welkom in ons clubje, Soetkin!) zo gemakkelijk de drempel van een laat-avond-taxiritje richting relaxresort. Daar aangekomen voorzag ons laat-avond-gidsje ons van een laat-avond-rondleidinkje. Toen het retorische talent van onze wegwijzer toch niet zo groot bleek te zijn, besloot hij het over een andere boeg te gooien. De nachtegaal in hem werd wakker. Toen ook zijn zangtalent niet zo groot bleek te zijn, lonkte onze hangmat steeds meer en meer. Hoe meer er bij hem vanalles wakker werd, hoe moeder wij alleen maar werden. Om 21u hadden we het écht wel gehad met Faryl. Of om het op z’n Sarahs te zeggen: “We waren echt klaar met hem!” (ook jij welkom in ons clubje, Sarah!).
6.15u. “Riet, ’t is écht zot!
Niet de nachtegaal, maar vroege vogel Judith gaf het fluitsignaal voor een acht meter lange dauwtocht, ‘ter plaatse rust’, ‘gééééf àcht’ op het Surinaamse strand. Geen spek met eieren, maar wel een adembenemende zonsopgang. Die zonsopgang werd op haar beurt al snel onze ondergang. Onze hangmat(t)en zagen er plots weer héél aantrekkelijk uit…
8.15u. “Hebben jullie ook zo’n honger?”
Opstaan poging twee bleek een groter succes te zijn. De bokes met choco werden met veel gesmak (de vrienden van Riet weten over wie we het hebben :-))en gesmaak verorberd. Om ons energiepeil wat op te krikken, aten we elk nog een sandwichke extra. We moesten die dag tenslotte toch nog wel zeker 3 uur zonnen.
Toen de lucht in Overbridge klaar was voor wat gedrup, zetten de vijf bakra’s het op wat gehuppeldepup, deze keer richting ons vertrouwde danceresort : Dansclub Danszon. Daar deed Iché ons ons extra sandwichke toch nog verbranden met wat salsagedans. Een zéér vermoeiende afsluiter van een afmattende tweedaagse! :-)
woensdag 22 december 2010
maandag 6 december 2010
Afobaka, hakuna matata!
Hey fa! (maak cirkelbeweging met je hand)
Vandaag willen we jullie iets vertellen over (over)leven in het boze beestenbos.
Vorig weekend ontsnapten we aan de drukte van de stad en hielden we ons veilig huisje even voor bekeken. Kruimeltjes strooiden we niet. Met onze persoonlijke tarzan, David genaamd, trokken we een weekendje into the wild.
Meer dan een hangmat, een bus deet, een vers onderbroek en een tandenborstel... én een bikini... én een handdoek... én vier op een rij... én een barbecuesetje... én een gasvuur... én stoeltjes... én een frigobox hadden we écht niet nodig. (We zijn dan ook échte avonturiers.)
Omdat het toch wel 200 meter stappen was naar het dichtstbijzijnde kreekje (=beekje) imponeerde Tarzan ons met zijn 4x4. Met de haren in de wind waanden we ons echte Janes. Eenmaal aangekomen aan de kreek, lieten we ons onderdompelen in het heerlijk verfrissende blaka watra (= zwarte water). Gelukkig ditmaal geen stinkende beesten in het water, maar wel een heel schattig dier, Zea (= het dochtertje van David en Cherry) genaamd.
Na onze plons flakkerde onze Tarzan zijn scoutsinstinct weer op. Hij gaf ons een lesje 'Beginselen in de vliegende, kruipende en dragende twee- en zesvoeters'.
Onder het motto 'eerst zien en dan geloven' werd de theorie al snel omgezet in praktijk. Terwijl er een koppel gieren boven ons hoofd cirkelden, toonde Tarzan ons de gigantische woonplaatsen van de Surinaamse bij, mier, termiet en mierenleeuw. Pas toen de duisternis viel, zagen we wie de échte werkers waren: op de zelf aangelegde en mijlenlange autostrade vervoerden de draagmieren alles wat hun lijfjes konden dragen. Onder hen ook enkelen van het macho- en bodybuilderstype, wat te zien was aan hun maatje en blaadje meer.
Geen barbecue zonder vuur en geen vuur zonder Tarzan. Deze laatste wist maar al te goed welk vlees hij in de kuip had. Daar mochten wij gelukkig ook van proeven. Het was kalkoen-, rund- en kiplekker! Mmmm van een mmmeesterlijke mmmarinade!
En gaat stil de avond komen,
drinken, praten wij bij 't vuur.
Tot wij in onze hangmat gaan dromen
in het late, late uur!
(Want vrolijke vrienden, dat zijn wij)
PS 1: Nelleke wou per se vertellen dat we ook nog enkele aapjes en een kolibrie gezien hebben. Bij deze is dat dan ook gebeurd. :-)
PS 2: Net zoals Alida en Peter Paulus Post sluiten we dit berichtje graag af met een vleugje Surinaamse kindermuziek: Bigi Kaiman! http://www.youtube.com/watch?v=J1GcDZdJ-Q0
Vandaag willen we jullie iets vertellen over (over)leven in het boze beestenbos.
Vorig weekend ontsnapten we aan de drukte van de stad en hielden we ons veilig huisje even voor bekeken. Kruimeltjes strooiden we niet. Met onze persoonlijke tarzan, David genaamd, trokken we een weekendje into the wild.
Meer dan een hangmat, een bus deet, een vers onderbroek en een tandenborstel... én een bikini... én een handdoek... én vier op een rij... én een barbecuesetje... én een gasvuur... én stoeltjes... én een frigobox hadden we écht niet nodig. (We zijn dan ook échte avonturiers.)
Omdat het toch wel 200 meter stappen was naar het dichtstbijzijnde kreekje (=beekje) imponeerde Tarzan ons met zijn 4x4. Met de haren in de wind waanden we ons echte Janes. Eenmaal aangekomen aan de kreek, lieten we ons onderdompelen in het heerlijk verfrissende blaka watra (= zwarte water). Gelukkig ditmaal geen stinkende beesten in het water, maar wel een heel schattig dier, Zea (= het dochtertje van David en Cherry) genaamd.
Na onze plons flakkerde onze Tarzan zijn scoutsinstinct weer op. Hij gaf ons een lesje 'Beginselen in de vliegende, kruipende en dragende twee- en zesvoeters'.
Onder het motto 'eerst zien en dan geloven' werd de theorie al snel omgezet in praktijk. Terwijl er een koppel gieren boven ons hoofd cirkelden, toonde Tarzan ons de gigantische woonplaatsen van de Surinaamse bij, mier, termiet en mierenleeuw. Pas toen de duisternis viel, zagen we wie de échte werkers waren: op de zelf aangelegde en mijlenlange autostrade vervoerden de draagmieren alles wat hun lijfjes konden dragen. Onder hen ook enkelen van het macho- en bodybuilderstype, wat te zien was aan hun maatje en blaadje meer.
Geen barbecue zonder vuur en geen vuur zonder Tarzan. Deze laatste wist maar al te goed welk vlees hij in de kuip had. Daar mochten wij gelukkig ook van proeven. Het was kalkoen-, rund- en kiplekker! Mmmm van een mmmeesterlijke mmmarinade!
En gaat stil de avond komen,
drinken, praten wij bij 't vuur.
Tot wij in onze hangmat gaan dromen
in het late, late uur!
(Want vrolijke vrienden, dat zijn wij)
PS 1: Nelleke wou per se vertellen dat we ook nog enkele aapjes en een kolibrie gezien hebben. Bij deze is dat dan ook gebeurd. :-)
PS 2: Net zoals Alida en Peter Paulus Post sluiten we dit berichtje graag af met een vleugje Surinaamse kindermuziek: Bigi Kaiman! http://www.youtube.com/watch?v=J1GcDZdJ-Q0
De indringer.
Ooit al gehoord van een tunga penetrans? Dit uniek penetrerend wijfje staat ook wel bekend als 'mevrouw de zandvlo'. Het mormeltje zat vorige week samen met haar miljoen miljard (of waren het er 'maar' honderden?) eitjes in Marjolijns voet! Zonder verdoving en met een geleidelijke wegtrekking van haar reeds verzameld Surinaams pigment, ging Marjolijn moedig onder de naald. Het was Nelleke die de abortus uitvoerde en de kans op een parasitair nageslacht op nul bracht.
Het vervolg van dit bericht is niet geschikt voor gevoelige lezers. U weze gewaarschuwd.
Wat begon als een onschuldige acupunctuurbehandeling eindigde in een krater om aw tegen te zeggen. Nadat de nieuwe woonst van mevrouw Vlo gekeurd was, leek het ons hoog tijd om haar en haar gigakroost op straat te zetten. Gezien haar weigerachtige houding, moesten de zware (en vooral scherpe) middelen ingezet worden. Meneer Naald verscheen ten tonele en nam op staande teen haar hele inboedel in beslag. Opgeruimd staat netjes!
Wie meer wil weten over zand, vlooien of de gevolgen ervan, check:
http://www.huidziekten.nl/zakboek/dermatosen/ttxt/Tungiasis.htm
Het vervolg van dit bericht is niet geschikt voor gevoelige lezers. U weze gewaarschuwd.
Wat begon als een onschuldige acupunctuurbehandeling eindigde in een krater om aw tegen te zeggen. Nadat de nieuwe woonst van mevrouw Vlo gekeurd was, leek het ons hoog tijd om haar en haar gigakroost op straat te zetten. Gezien haar weigerachtige houding, moesten de zware (en vooral scherpe) middelen ingezet worden. Meneer Naald verscheen ten tonele en nam op staande teen haar hele inboedel in beslag. Opgeruimd staat netjes!
Wie meer wil weten over zand, vlooien of de gevolgen ervan, check:
http://www.huidziekten.nl/zakboek/dermatosen/ttxt/Tungiasis.htm
zondag 28 november 2010
Switi Srefidensi!
Goed om te weten…
8000 v. Chr.: In het zuiden van het huidige Suriname leven jagers.
1596 n. Chr.: Pocahontas wordt geboren.
1613: John Smith en al zijn Engelse makkers ontdekken het ongerepte Suriname en gaan op zoek naar goud.
1614: De romance tussen Pocahontas en John is van korte duur: John moet noodgedwongen terugkeren naar Engeland wegens pijn in de borst.
1667: Abraham Crijnssen en zijn Hollande makkers veroveren Suriname op de Engelsen. In ruil moet Nieuw-Amsterdam (het latere New York) aan Engeland worden afgestaan.
17de en 18de eeuw: Negerslaven worden voor spiegeltjes en kralen gekocht in West-Afrika en in Suriname ingezet op de plantages.
1863: Einde van de slavernij.
25/11/1975: Suriname wordt onafhankelijk verklaard. Hup, Holland, Hup!
25/11/2010: Marjolijn, Riet, Judith en Nelleke vieren zwaar mee dat de Surinamers van de kaaskoppen af zijn.
Laat ons de laatste datum wat verder uitdiepen…
6.00u: 35 kanonschoten luiden de feestdag in (Riet en Nelleke hebben deze fase van de dag gemist).
13.02u: Stuntvliegtuigjes sieren de lucht boven Paramaribo.
14.23u: De eerste parachutist raast aan 75km/u boven onze hoofden.
14.23.17u: De adem van de 230000 toeschouwers stokt.
14.23.48u: Zachte landing.
14.24u: Feestgejoel.
14.30u-16u: De vochtbalans wordt in stand gehouden.
17.12u: Bami met kip.
18.10u: Juwelenjacht.
18.17u: Marjolijn koopt een… (verraaaasssing!)
19.32u: Waar is iedereen?
19.46u: Ha, hier zijn jullie!
19.47u: De veroveringen worden bij elkaar gelegd.
19.47.47u: Amai, tofkes, waauw, ’t is wel speciaal, bij u past da wel, en voor da prijske?
20.19u: Danske placeren?
20.20u: Danske placeren.
22.00u: Ah, dag Randy!
22.01u: Ah, dag Vijay!
22.03u: Ah, merci voor de traktatie.
22.03.22u: (stil).. Lust gij Heineken?
23.09u: Afdruipen.
23.56u: Sloppel!
23.56.02u: Sloppel!
23.56.04u: Sloppel!
23.59u: Sloppel!
8000 v. Chr.: In het zuiden van het huidige Suriname leven jagers.
1596 n. Chr.: Pocahontas wordt geboren.
1613: John Smith en al zijn Engelse makkers ontdekken het ongerepte Suriname en gaan op zoek naar goud.
1614: De romance tussen Pocahontas en John is van korte duur: John moet noodgedwongen terugkeren naar Engeland wegens pijn in de borst.
1667: Abraham Crijnssen en zijn Hollande makkers veroveren Suriname op de Engelsen. In ruil moet Nieuw-Amsterdam (het latere New York) aan Engeland worden afgestaan.
17de en 18de eeuw: Negerslaven worden voor spiegeltjes en kralen gekocht in West-Afrika en in Suriname ingezet op de plantages.
1863: Einde van de slavernij.
25/11/1975: Suriname wordt onafhankelijk verklaard. Hup, Holland, Hup!
25/11/2010: Marjolijn, Riet, Judith en Nelleke vieren zwaar mee dat de Surinamers van de kaaskoppen af zijn.
Laat ons de laatste datum wat verder uitdiepen…
6.00u: 35 kanonschoten luiden de feestdag in (Riet en Nelleke hebben deze fase van de dag gemist).
13.02u: Stuntvliegtuigjes sieren de lucht boven Paramaribo.
14.23u: De eerste parachutist raast aan 75km/u boven onze hoofden.
14.23.17u: De adem van de 230000 toeschouwers stokt.
14.23.48u: Zachte landing.
14.24u: Feestgejoel.
14.30u-16u: De vochtbalans wordt in stand gehouden.
17.12u: Bami met kip.
18.10u: Juwelenjacht.
18.17u: Marjolijn koopt een… (verraaaasssing!)
19.32u: Waar is iedereen?
19.46u: Ha, hier zijn jullie!
19.47u: De veroveringen worden bij elkaar gelegd.
19.47.47u: Amai, tofkes, waauw, ’t is wel speciaal, bij u past da wel, en voor da prijske?
20.19u: Danske placeren?
20.20u: Danske placeren.
22.00u: Ah, dag Randy!
22.01u: Ah, dag Vijay!
22.03u: Ah, merci voor de traktatie.
22.03.22u: (stil).. Lust gij Heineken?
23.09u: Afdruipen.
23.56u: Sloppel!
23.56.02u: Sloppel!
23.56.04u: Sloppel!
23.59u: Sloppel!
Zondag = rustdag?
Zondag 21 november 2010, 18u04, gegil ten huize Flosmans.
Frequentie: 45000 Hz
Decibel: 121 dB (pijngrens overschreden)
Waar: kamer 4
Inwoner van kamer 4: Judith Haentjens aka de grote dierenvriend
Reden: Vliegende miereninvasie (inclusief koningin en gekko)
Aard van de bezoeker:
Lengte: 1,3 cm
Omtrek: 7 mm
Aantal: 73 werkers, 1 koningin
Reden van bezoek: tot op heden niet bekend, verdere research nodig
Redder in nood: John, nog zo’n grote dierenvriend
Resultaat: 74 mierenlijkjes en een getraumatiseerde Judith
Frequentie: 45000 Hz
Decibel: 121 dB (pijngrens overschreden)
Waar: kamer 4
Inwoner van kamer 4: Judith Haentjens aka de grote dierenvriend
Reden: Vliegende miereninvasie (inclusief koningin en gekko)
Aard van de bezoeker:
Lengte: 1,3 cm
Omtrek: 7 mm
Aantal: 73 werkers, 1 koningin
Reden van bezoek: tot op heden niet bekend, verdere research nodig
Redder in nood: John, nog zo’n grote dierenvriend
Resultaat: 74 mierenlijkjes en een getraumatiseerde Judith
Volle maan
Het is al lang verleden tijd… Vorige zaterdag trokken we voor het eerst het binnenland in. Met een busje vol enthousiaste Hollanders gingen we richting Ayu, ein läcker brokje natür aan de Surinamerivier. Nadat iedereen zijn hangmat een plaatsje had gegeven, kregen we een heerlijke BBQ voorgeschoteld: Viva bomma, pastaatjes met kip! Nadien was het de beurt aan DJ Kuiken om het beste van zichzelf te geven. De Surinaamse lucht werd net als dit blogbericht al snel gevuld met de beste Nederlandstalige klassiekers, onze magen met de beste (Borgoe-) colaatjes. Zelfs de Creolen hadden pret, als de Belgen sensueel voorbij marcheerden, ongegeneerd, dank u meneer (de dj). Slapen zat er voorlopig nog niet in: we werden getrakteerd op een paar luide knallen en enkele spetters vuurwerk. Aan de oevers klonk het al snel: “KEDENG KEDENG” en “oehoeh (mijn oren!)”. Duizend danspasjes later zochten we –’t is te zeggen: Marjolijn, Riet en Judith- verkoeling in de Surinamerivier. Wegens zwemverbod (wondjes aan de voeten zijn net iets té lekker voor piranha’s) nam Nelleke de functie in van fotograaf en dacht bij zichzelf: “Daar gaan ze.”. Op het strand lag een lege fles wijn en kledingstukken die van eender wie konden zijn. Een schemering, de muziek allesbehalve zacht, deze nacht had alles wat men van een nacht verwacht!
Moe maar voldaan kropen we in ons hangmatje, waar Randy ons een eerste nuttig mondje Sranan Tongo aanleerde: “Jyp mi, masquita djug mi!” (Help, de muggen hebben me gebeten!). Wie hierna de slaap nog steeds niet kon vatten, kon zich nog urenlang zoet houden met Surinaamse schaapjes (lees: muggenbeten) tellen. En toen kon het ruimte-innemend proces beginnen: vier hangmatten op twee vierkante meter is geen pretje om te slapen. Gevolg: volgende passage kon die nacht zeer letterlijk genomen worden. “Ik voel je adem (en je arm en je elleboog en je voet en je …) en zie je slaperige gezicht, je bent een wiebelaar die naast me ligt! Na een korte nacht kijk je me aan en rek je je uit. Eén keer in de zoveel tijd snurkt een nog slapende Hollander (te) luid.”
Dag twee van de Full Moonparty bestond uit luilekkeren en het hoofd koel houden in het Surinaamse water. Tot plots een penetrante geur onze reukorganen bereikte. We weten nog hoe Marjolijn zei: “Hé, lekker beest!”. Het bleek een sapacara met een dode geest. Onze hangmatten vonden weer rust in onze rugzak en wij vonden hetzelfde in ons busje richting Paramaribo.
Suriname, Suriname, wij zijn stapelgek op jou!
Moe maar voldaan kropen we in ons hangmatje, waar Randy ons een eerste nuttig mondje Sranan Tongo aanleerde: “Jyp mi, masquita djug mi!” (Help, de muggen hebben me gebeten!). Wie hierna de slaap nog steeds niet kon vatten, kon zich nog urenlang zoet houden met Surinaamse schaapjes (lees: muggenbeten) tellen. En toen kon het ruimte-innemend proces beginnen: vier hangmatten op twee vierkante meter is geen pretje om te slapen. Gevolg: volgende passage kon die nacht zeer letterlijk genomen worden. “Ik voel je adem (en je arm en je elleboog en je voet en je …) en zie je slaperige gezicht, je bent een wiebelaar die naast me ligt! Na een korte nacht kijk je me aan en rek je je uit. Eén keer in de zoveel tijd snurkt een nog slapende Hollander (te) luid.”
Dag twee van de Full Moonparty bestond uit luilekkeren en het hoofd koel houden in het Surinaamse water. Tot plots een penetrante geur onze reukorganen bereikte. We weten nog hoe Marjolijn zei: “Hé, lekker beest!”. Het bleek een sapacara met een dode geest. Onze hangmatten vonden weer rust in onze rugzak en wij vonden hetzelfde in ons busje richting Paramaribo.
Suriname, Suriname, wij zijn stapelgek op jou!
dinsdag 23 november 2010
kattengevecht
Vol met goede bedoelingen en met echte gidsallures trokken we vrijdag richting centrum. We gingen Marjolijn eens van het bruisende Paramaribo laten proeven… Een platte sightseeing beloofde het alleszins niet te worden: in plaats van een sessie hangmatshoppen werd het straatcinema van de bovenste plank met in de hoofdrol mrs. & mrs. Black. Veel attributen op de cast waren er niet nodig: Slechts een stevige fles wijn volstond om van de scène een knaller van formaat te maken. De actrices zorgden voor de rest. Hoe ging het in zijn werk? Aan jullie om hierop een antwoord te vinden. Zet volgende acties in de juiste volgorde: Véél succes!
a. “Aaaauw!”
b. mrs. X slaat vakkundig een Chardonnay van het jaar 1913 kapot op het hoofd van mrs. Y.
c. De politie kwam eens kijken, mrs. Y. moest uit de Saramaccastraat wééég. Een kaartje voor de ambulance. Wàààt had die vrouw een pech, en van je héla…
d. mrs. X besluit wijselijk de benen te nemen en duikt de Ladesmastraat in.
e. moraal van het verhaal: scherven brengen geen geluk
f. Mrs. Y. haar witte t-shirt kleurt rood
g. Zelfs de brute mankracht van misters A,B,C,D,E,F,G,H en I volstaat niet om het bloeddorstige duo uit elkaar te halen.
h. mrs. X spot haar rivale, mrs. Y (geheel toevallig?) ergens in de Saramaccastraat.
Om dit dramatische tafereel door te spoelen trokken we die avond nog naar een Creools restaurantje, Jiji’s.
En de toon was gezet.
Marjolijn, nogmaals welkom in Suriname!
a. “Aaaauw!”
b. mrs. X slaat vakkundig een Chardonnay van het jaar 1913 kapot op het hoofd van mrs. Y.
c. De politie kwam eens kijken, mrs. Y. moest uit de Saramaccastraat wééég. Een kaartje voor de ambulance. Wàààt had die vrouw een pech, en van je héla…
d. mrs. X besluit wijselijk de benen te nemen en duikt de Ladesmastraat in.
e. moraal van het verhaal: scherven brengen geen geluk
f. Mrs. Y. haar witte t-shirt kleurt rood
g. Zelfs de brute mankracht van misters A,B,C,D,E,F,G,H en I volstaat niet om het bloeddorstige duo uit elkaar te halen.
h. mrs. X spot haar rivale, mrs. Y (geheel toevallig?) ergens in de Saramaccastraat.
Om dit dramatische tafereel door te spoelen trokken we die avond nog naar een Creools restaurantje, Jiji’s.
En de toon was gezet.
Marjolijn, nogmaals welkom in Suriname!
Abonneren op:
Posts (Atom)